یكی دیگر از بازماندگان مكتب توفیق روز گذشته از دیار ما رخت بر بست تا ما خاطره‌های شیرین «حسنی ده شلمرود» را بدون او ورق بزنیم.

او سال‌ها به عنوان طنزنویس با نشریات مختلف همكاری داشت و طی چند سال گذشته بیشتر آثارش را در مجله گل‌آقا چاپ می‌كرد. وی طنزنویسی را به طور جدی از سال ۱۳۳۷ و در زمانی كه تنها ۱۷ سال از عمرش گذشته بود، با مجله توفیق و در كنار زنده‌یاد عمران صلاحی آغاز كرد و با مطبوعات دیگر و نیز رادیو و تلویزیون همكاری داشت. نام‌های مستعار م.پسرخاله، جامع‌الحكایات، بچه‌ها من هم بازی و الف اینكاره متعلق به اوست. وی خالق كتاب‌های غوغولی موغولی در قطع بسیار بزرگ بود و نمایشگاه پانزدهم كتاب تهران شاهد استقبال گسترده از این كتاب بود. ۵۰ عنوان كتاب از او برای كودكان به یادگار مانده است كه حسنی نگو یه دسته گل، خرس و كوزه عسل، دزده و مرغ فلفلی و خروس نگو یه ساعت از این جمله‌اند.

«طنز در ادبیات تعزیه» از آخرین آثار منتشر شده‌ احترامی است و چندی پیش هم نخستین كتاب از مجموعه‌ «طنزآوران امروز ایران» ویژه‌ او و در بررسی آثار طنزش انتشار یافت.

بچه که بودم یادمه که خواهرم کتاب حسنی نگو یه دسته گل و کتاب دزده و مرغ فلفلی رو برام خریده بود شعراش و خیلی دوست داشتم و همشونو از حفظ می شدم.

اقای احترامی به  کودکانمون می گوییم که چون حسنی مثل یه دسته گل باشند بهشون می گیم که عاقبت دزدی چیه و.....

با خوندن خبر مرگ اقای احترامی خیلی متاثر شدم .

روحشون شاد.