اولین بار دانشجوهای درس جامعه شناسی شهری فیلم شکوه پارسه رو گذاشتن که یه سری از دانشجوهای مخالف برنامه رو به هم ریختن و خواستن که فیلم اقای پور پیرار رو که به تخت جمشید انتقاد شدیدی وارد کرده رو در جواب به این فیلم پخش کنن به همین ترتیب برنامه ی دوم با پخش فیلم پور پیرار برگزار شد و انجمن هم یک جامعه شناس رو برای توضیح این فیلم انتخاب کرد که باز این دانشجوهای مخالف طبق معمول مخالفت کردند و برنامه رو به هم ریختن و از انجمن خواستن که این برنامه با حضور یک باستان شناس انجام بشه وبرنامه ی سوم با حضور یک باستان شناس دیروز برگزار شد.

حالا کاری به این ندارم که این باستان شناس خیلی بیان قاطعی نداشت ولی کار دانشجوها برام خیلی جالب بود.

دانشجوهای مخالف تخت جمشید یه کاغذ و قلم گرفته بودن و ریز ریز صحبت هایی که می شد روش مانور داد رو یادداشت می کردن و بعد از تموم شدن صحبت سخنران شروع کردن به اظهار نظر کردن همراه با بی احترامی خیلی خیلی زیاد....

در مقابل اونایی که موافق تخت جمشید بودن هم با حرفای اون دسته از دانشجوها عصبانی می شدن و برای خالی کردن خودشون شروع می کردن به داد و بیداد کردن و یه جورایی بی احترامی کردن به هم و...

کار هر دو گروه خیلی خیلی زشت بود و اصلا در شان یه دانشجو نبود.اسم خودمون رو گذاشتیم دانشجو دلمون خوش که اومدیم دانشگاه طاقت یه نقد شنیدن نداریم فقط کافیه یکی بهمون بگه بالای چشت ابرو چنان بهش می توپیم دیگه نگام نمی کنیم که طرف ازمون بزرگتره کوچیکتره .

جلوشون رو نمی گرفتیم حاضر بودن همدیگر رو بزنن.

واقعا این درسته که واسه یه بحث علمی ما شاهد همچین صحنه هایی باشیم؟

اومدیم دانشگاه که به علم شک کنیم اومدیم که یاد بگیریم انتقاد کنیم اومدیم یاد بگیریم که دوروبرمون نظرات زیادی وجود داره که باید معقولانه باهاشون برخورد کنیم ... .

خواهشا بیاید اینا رو درک کنیم.

تو هیچ کدوم از این جلسات ما جمع بندی نداشتیم و مجبور شدیم برای جلوگیری از اتفاقات احتمالی برنامه رو جمع کنیم.